De LGBT-gemeenschap onder druk (26 nov. 2018)


Deze keer een onderwerp, dat niet helemaal op mijn desa betrekking heeft, maar dat ik toch van groot belang vind, omdat het laat zien de complexiteit van de indonesische samenleving.
Dit artikel is door mij geschreven.

De LGBT-gemeenschap in Indonesie staat onder druk. Echter, niet alleen in Indonesie, uit meerdere landen komen berichten, dat het niet goed gaat met de acceptatie van de LGBT-gemeenschap. Zo is laatst onder meer in Taiwan bij referendum met grote meerderheid het homo-huwelijk afgewezen.
Ook in de indonesische pers wordt regelmatig melding gemaakt van incidenten.
In mijn desa is hiervan iets te merken; mogelijk, omdat er geen homo’s zijn. Wel zijn er travestieten, iedereen kent ze, maar ze hebben in mijn regio niets te duchten.
Het bewind van president Jokowi is zeer vruchtbaar waar het betreft onder meer de economie en de infra-structuur van het land. De pers (onder meer Jakarta Post en Jakarta Globe) is echter zeer kritisch waar het gaat om de bescherming van de mensenrechten in brede zin door deze regering. Dit lijkt geen prioriteit te hebben. Wat betreft de LGBT-gemeenschap kan mogelijk (waarschijnlijk) angst voor de conservatieve islam een reden zijn. De conservatieve islam, vooral de FPI, gaat te keer tegen alles, wat niet “des Islams is.” Deze conservatieve groepen zijn in staat om grote mensenmassa’s op de been te brengen. Op grote ongeregeldheden, zoals die er in het verleden zijn geweest, wacht niemand. Daarbij is het nu verkiezingstijd (volgend jaar verkiezingen voor een president), hetgeen betekent, dat vele politici zich graag gesteund weten door zoveel mogelijk kiezers. Aanpappen met de conservatieve islam ligt daarbij voor de hand, het kan veel stemmen opleveren. Zo is de conservatieve islam doorgedrongen tot in de hoogste regio’s. Het gaat om macht en invloed; en een goede positie na verkiezingen levert weer de mogelijkheid om het salaris aangenaam aan te vullen op illegale wijze (corruptie).
Een complicerende factor is het feit, dat de “indonesier” niet gewend is om kritisch te denken, laat staan kritiek te leveren op hoger geplaatsten. Hoger / hooggeplaatsten moeten met respect behandeld worden, kritiek op hen leveren is volstrekt not-done. Ik heb indertijd tegen een aantal desa-bewoners kritiek geuit op de burgemeester van mijn desa; ontzetting en ongeloof waren mijn deel. Zo zal men ook nimmer kritiek leveren op kyai’s (imam’s), wat voor onzin ze ook uitkramen. En hier ligt wederom een goot probleem: het grootste deel van de kyai’s heeft geen, onvoldoende of niet-adequate opleiding; ze kunnnen zeggen wat ze willen met een beroep op de islam. Niemand zal hen van repliek dienen; men volgt de kyai’s klakkeloos. Vice-president Kalla heeft dit jaar betoogd, dat eigenlijk alle kyai’s een herscholing moeten krijgen; dit is naar mijn idee waar, maar makkelijk gezegd; het gaan om tien-duizenden kyai’s in het hele land. De minister van Financien, Sri Mulyani is van mening, dat het onderwijs moet leiden tot meer kritische studenten; om dit te bereiken, is echter een lange weg te gaan.
Kritiek op de LGBT-gemeenschap komt vooral van de conservatieve islam, vooral de FPI. Kritiek op  de conservatieve islam is gevaarlijk, zoals gezegd kunnen zij mensenmassa’s op de been brengen.
Het fundament van de indonesische staat is de Pancasila, die onder meer staat voor tolerantie, verdraagzaamheid en sociale rechtvaardigheid. De president en andere hooggeplaatsten roepen regelmatig op tot het respecteren van de Pancasila. Dit lijkt echter niet voldoende om de LGBT-gemeenschap te beschermen. Iemand, die (krachtig) stelling neemt ten gunste van de LGBT-gemeenschap, kan het wel vergeten bij de verkiezingen en heeft dus geen kans op een aanvulling van zijn inkomen (korruptie).
Mijn desa: zoals gezegd, zijn er in mijn desa geen homo’s, altans niet dat iemand ze kent. Wel zijn er travestieten, maar daar doet niemand moeilijk over. Een enkele keer praat ik met jongeren in mijn desa over homo’s; een enkeling zegt, dat een homo hem niet moeten aanraken, maar als ik hem dan corrigerend toespreek, is het zwijgen. Vrouwen hebben geen problemen met homo’s, merk ik. Bij de jongeren vooral is het onbegrip, ze weten kortom niet, waar ze het over hebben, ze gaan uit van vooroordelen. Als ik zeg, dat wat 2 mannen of vrouwen thuis met elkaar doen, prive is en niemand wat aangaat, is er toch een lichte instemming met mijn stelling.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: