Berichten getagd met: verantwoordelijkheid

Verantwoordelijkheid

In Nederland is het volstrekt gebruikelijk om iemand aan te spreken op wat hij heeft gedaan, of niet heeft gedaan. Is er een afspraak, dan wordt deze nagekomen. Kan men de afspraak niet nakomen, dan wordt dit tijdig gemeld, eventueel met redenen en excuses. Zonder afspraken, wordt het leven erg moeizaam, zo niet onmogelijk.

Hier op Java ligt dit geheel anders.
Een afspraak is hier niet meer dan een voornemen. Men zegt nu, morgen te zullen komen. Echter, er kan in de tussentijd tot morgen van alles gebeuren, waardoor de afspraak niet nagekomen kan worden. En kan de afspraak niet worden nagekomen, dan wordt dit niet medegedeeld. Ik heb regelmatig uren gewacht, zonder dat iemand kwam.
Het is volstrekt not-done, om iemand aan te spreken op de niet nagekomen afspraak. Je weet immmers niet, waarom de afspraak niet is nagekomen, en je wilt betrokkene niet in verlegenheid brengen, niet “malu” maken door te zeggen, dat het niet schikt.
Maar ook als ik met de mensen thuis een planning maak voor morgen, is het maar afwachten, wat ervan terecht komt. De volgende dag kan er iemand langskomen bijvoorbeeld. En om dan te zeggen, dat het niet schikt, omdat we weg moeten, is er dus helemaal niet bij. Not-done. Men wil mensen niet “malu” maken (verlegen).
Dit “malu” speelt in alle intermenselijke betrekkingen. Een kennis van mij heeft een toko’tje geopend even verderop. Ik kan nu niet vragen, hoe het met de toko gaat, want als het slecht ermee gaat, breng ik hem in verlegenheid.
Op scholen hetzelfde. Ik heb enige tijd engelse les gegeven bij een stichting. Leerlingen raken geheel van slag, als ik een vraag stel in het engels. Ze worden “malu”, omdat ze bang zijn een fout antwoord te geven.
En vragen stellen aan een leerkracht is helemaal not-done. Het betekent, dat de leerkracht het kennelijk niet goed heeft uitgelegd, dus in feite is een vraag een motie van wantrouwen. Iets vragen aan een leerkracht doe je niet.
Ambtenaren bijvoorbeeld worden zeer voorzichtig benaderd, als je iets gedaan wilt hebben (bv.een akte, of iets anders). Alles is erop gericht deze ambtenaar niet voor het hoofd te stoten. Uiterste beleefdheid geldt. Ik ben veel directer in dit soort situaties, tot groot ongemak van degenen, die met mij mee zijn gegaan. En als ik in hun ogen te direct ben, wordt op mijn arm getikt of tegen mijn been. Dat je zeer direct kunt zijn, maar toch beleefd, wil er hier niet in.
Een gestelde vraag wordt bijna altijd bentwoord met “nanti” (straks, later), “besok” (morgen, een andere keer), “tidak tahu” (ik weet het niet), “mungkin” (misschien). Ook op deze manier wordt bereikt, dat je mensen niet kunt aanspreken.
Alles is erop gericht, het leven harmonieus te laten verlopen, mensen niet “malu” te maken.
Voor mij als westerling is dit niet kunnen aanspreken van mensen moeilijk geweest in het begin, immers zo totaal anders als ik gewend ben.

malu

Categorie├źn: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.