Berichten getagd met: Het gezin, ouders en kinderen

De Koran en “ouders” (25 mei 2018)

De Ramadan is een periode van onder meer bezinning. Ik zal in deze vastentijd een aantal onderwerpen belichten en aangeven, wat de Koran ervan zegt. Ik zal het deze keer hebben over “ouders”, later zal ik het hebben over “moeders” en hun hoge positie in de Islam; ook wil ik het hebben over omgang met anderen, zoals vrienden, wezen en weduwen en niet-moslims.

De Koran en Ouders

NB: Een soerah is een hoofdstuk in de Koran. Een soerah bestaat uit meerdere verzen.

– Soerah 17, 17:23 Al-Isra (De Nachtreis): Uw Heer heeft u bevolen, zeggende: “Aanbidt niemand anders dan Mij en betoont vriendelijkheid jegens de ouders. Indien één hunner bij u een hoge leeftijd bereikt of beiden doen dit, zeg dan nimmer tot hen “Foei” noch stoot hen af, doch spreek tot hen een welgevallig woord”.

– Soerah 17, 17:24 Al-Isra (De Nachtreis): En wees teder voor hen (de ouders) in erbarming. En zeg: “Mijn Heer, ontferm u over hen, daar zij mij opvoedden toen ik jong was.”

– Soerah 46, Al-Ahqaf (De Zandheuvels): En Wij hebben de mens vriendelijkheid jegens zijn ouders geboden. Zijn moeder draagt hem met ongemak en baart hem met smart. En zijn dragen en spenen nemen dertig maanden in beslag totdat, wanneer hij zijn volle kracht bereikt heeft en veertig jaren wordt, hij zegt: “Mijn Heer, stel mij in staat, dat ik dankbaar moge zijn voor de gunsten, die Gij mij en mijn ouders hebt bewezen en dat ik het goede moge doen, dat U behaagt. En laat mijn nakomelingen rechtvaardig zijn. Ik wend mij tot U: en waarlijk, ik behoor tot de Moslims.

De Islam is een religie, die speciale aandacht schenkt aan de familie en in het bijzonder het gezin. Het is de Islam, die aanmoedigt tot het liefhebben en respecteren van de gezinsleden en vooral de ouders. Zij vormen namelijk de basis van het gezin en zijn de opvoeders van de kinderen. De ouders zijn de personen, die de gemeenschap maken en onderwijzen. Het eren en respecteren van de ouders is één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah.
De Profeet heeft ons geleerd, dat de beste daad na het geloven in Allah en de Boodschapper het eren van de ouders is.

Ibn Abbaas heeft gezegd: “De Profeet werd gevraagd, welke daden de beste waren. Hij antwoordde: Het geloven in Allah en Zijn Boodschapper en daarna het eren van de ouders.”

De reden waarom het van groot belang is dat de ouders goed worden behandeld, is omdat zij een zware last en verantwoordelijkheid dragen voor de kinderen, en in het bijzonder de moeder. De lasten die zij met zich meedraagt zijn groot en zwaar. Daarom is de moslim dankbaarheid, vriendelijkheid, zorgzaamheid en een goed gezelschap verschuldigd aan zijn moeder. Zij heeft wat dit betreft voorrang op de vader. Zij is degene die haar kind heeft gedragen met de pijn en moeite die daarbij komen kijken, en vervolgens brengt zij het kind ter wereld en zoogt ze hem. Al deze zaken vinden wij terug in de Koran.

Eens kwam er een man naar de Profeet en vroeg: “O Boodschapper van Allah! Wie heeft het meeste recht op mijn goede gezelschap?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je vader!”
Hieruit valt dus op te maken, dat de moeder driemaal zoveel recht heeft op de vriendelijkheid van haar kind en diens goede gezelschap, dan de vader.

Zorgen door en voor de ouders in de praktijk

In mijn regio is het zorgen voor de ouders, als zij niet meer zelfstandig kunnen wonen, de normaalste zaak van de wereld. Een van de kinderen neemt de ouders in huis. Niemand, maar dan ook niemand, die eraan denkt, de ouders naar een instelling te sturen.
De ouden hebben geen verplichtingen, zijn vrijgesteld van alles. En al naar gelang ze kunnen, blijven ze actief in en rond huis. De gedachte, dat het verzorgen van de oude ouders een last zou zijn, is volstrekt onbekend. Zoals hierboven reeds vermeld, is het eren en respecteren van de ouders één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah.
Ouders zullen al het mogelijke doen, om hun kinderen een zo goed en prettig mogelijke opvoeding en jeugd te geven. Ik zie dat in mijn regio. Een schoolopleiding, een mobieltje, een brommer als voorbeeld; als het financieel ook maar even kan, geven zij dat de kinderen. Zoals de ouders nu voor hun kinderen zorgen, zo zullen later de kinderen voor hun ouders zorgen.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , | 1 reactie

Opvoeding: gespreksonderwerp ? (25 augustus 2017)

Opvoeding van kinderen houdt ouders in Nederland ten zeerste bezig. Het is een gespreksonderwerp in familiekring, bij moeders onder elkaar.
Over opvoeding van kinderen kan ook worden geproken in allerlei welzijns-groepen gericht op kinderen. Dit gebeurt meestal als de opvoeding vragen oplevert.
Voor problemen bij de opvoeding staan vele -ogen, -gogen en specialisten klaar om hierover te praten en een juiste weg te helpen kiezen. Het aantal welzijns-instellingen, dat zich bezig houdt met de vele soorten problemen tijdens de opvoeding is welhaast legio. Je moet alleen maar hopen, dat er geen wachtlijsten zijn en dat het betaalbaar is. Er gaat enorm veel geld op aan de problemen van kinderen. Heel veel mensen verdienen er een goede boterham aan.

In mijn regio (en ook elders in Indonesie neem ik aan) is de opvoeding van  kinderen geen enkel gespreksonderwerp. In mijn buurtje zijn nogal wat ouders met (heel) jonge kinderen. Nooit een woord over de opvoeding.
De opvoeding van kinderen gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat door iedereen nagevolgd wordt. Ik heb geen opvoedkundige problemen bij de opvoeding van kinderen kunnen ontdekken tot nog toe.
Naar mijn waarneming is de lastige leeftijd bij kinderen van plm 5 jaar tot plm 8 jaar. Dan zie je vaak kinderen, die niet willen luisteren naar de ouders en/of een grote mond hebben. Maar dit is geen enkele reden tot gesprek of tot straf. Kinderen straffen gebeurt hier niet. Men weet kennelijk, dat dit een lastige leeftijd is (het eeuwenoude recept), die vanzelf weer verdwijnt.
Ik zie het om mij heen gebeuren; rond de leeftijd van 8-9 jaar worden de kinderen weer gezeglijk en worden het kleine volwassenen. De puber-leeftijd is hier geen problematische leeftijd. Ik verbaas mij er steeds weer over, hoe plezierig de pubers hier zijn; pubers in de leeftijd 13 – 17 jaar.

Het wezenlijke verschil tussen de opvoeding in Nederland en de opvoeding in mijn regio is, dat van kinderen in Nederland veel verwacht wordt; zij hebben volle agenda’s en moeten voldoen aan allerlei normen en verwachtingen. Voldoen zij daar niet aan, dan is er een probleem en komt de hulpverlening zo nodig op gang. Het kind moet en zal voldoen aan de verwachtingen en de eisen. Daarbij wordt een kind zoveel mogelijk van “ellende” afgehouden. Maakt een kind iets naars mee, dan is de weg naar de hulpverlening snel gevonden.
Hier niets van dit alles. Kinderen hier worden niet gestraft, hooguit lichtelijk gecorrigeerd. Er zijn geen verwachtingen, waaraan zij moeten voldoen. Wil het een keer niet naar school, geen probleem. De jongste kinderen maken de “ellende” van het leven al vroeg mee. Sterft een familielid thuis, dan zijn ook de jongste kinderen daarbij aanwezig. Bij verkeersongevallen met slachtoffers staan de kinderen vooraan toe te kijken.
Wat de kinderen hier van jongsaf wel wordt geleerd, zijn de juiste omgangsvormen zoals: repect voor ouderen, de juiste (=rechter) hand gebruiken, mensen op de juiste wijze begroeten.
Zo een opvoeding leidt tot niets, heb ik menigeen horen zeggen. De praktijk leert echter anders. Ik heb al meermalen geschreven over de uiterst plezierige en behulpzame jeugd hier. Ik vind het een voorrecht, dat ik met een dergelijke jeugd mag omgaan.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Pubers – geen probleemgroep

Gisteren had ik de gelegenheid om met enkele oudere mannen (vaders) te praten over opvoeding van kinderen. Zoals bekend, is de puber-leeftijd in Nederland een lastige leeftijd. Regelmatig conflicten met ouders, de jongere zoekt zijn weg naar volwassenheid mede door middel van confrontaties. Het “ego” van de puber wil zich ontwikkelen, en dat is voor de omgeving vaak niet makkelijk.
Hier bestaat geen moeilijke puber-leeftijd. Conflicten met ouders komen zelden voor. Opstandig gedrag jegens de ouders, vergeet het hier, komt niet voor. Ik heb het al meermalen geschreven, de jongeren hier zijn buitengewoon plezierig, behulpzaam en beleefd naar ouderen en de ouders.
Hoe kan dat toch ?
De vaders hebben mij duidelijk gemaakt, dat kinderen, van baby af aan, wordt geleerd om de ouders, en ouderen te “hormat” (respecteren). Op de scholen wordt dit eveneens geleerd. De meeste kinderen gaan na schooltijd naar een Pondok Pesantren (religieuze school), waar onder meer de Koran wordt bestudeerd en aandacht wordt besteed aan “goed” gedrag. Het respecteren van de ouders is een belangrijk item binnen de Indonesische Islam.
De Adat tenslotte waakt onder meer over de goede houding van de jongeren. Die Adat is er al eeuwen, en is erg moeilijk te veranderen, de mensen willen dat ook niet.
Dus van verschillende kanten wordt kinderen bijgebracht, dat zij de ouders (en ouderen) moeten respecteren.
Een ander aspect is, dat in het Westen het “ego” helemaal voorop staat. Het ego moet zich ontwikkelen; “ik wil mij ontplooien”, “ik zeg, wat ik wil”, “ik moet mijzelf kunnen zijn”, “je moet assertief zijn”; U kent de uitdrukkingen wel.
Het Oosten (zeg maar heel Zuid-Oost Azie) is geen ego-maatschappij. Hier gaat het om de gemeenschap. Het ego is ondergeschikt aan de gemeenschap. Dit betekent onder meer, dat begrippen als “ambitie”, “verder willen in het leven”, “er iets van maken” en zo, hier weinig betekenis hebben. Je gedraagt je in lijn met de gemeenschap; het verstoren van de rust in de gemeenschap (op welke manier dan ook) is kwalijk; grote kans, dat je de dorpelingen tegen je krijgt.
Een enkele keer gebeurt er iets, waarvan ik denk “dat pik ik niet” of “ik laat niet met me sollen”. Maar, hiernaar handelen is volstrekt not-done. Ik haal dan meer gedoe over me heen, dan wanneer ik het maar rustig laat begaan. Naarmate ik langer in de desa woon, gaat het me makkelijker af. Maar soms…
Het leven komt, zoals het komt, Allah bestuurt het leven.

Pesantren

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.