Alleen zijn / Privacy


Een (zeer) groot verschil tussen de nederlandse cultuur en de indonesische cultuur is, dat nederlanders gesteld zijn op hun privacy en dat privacy in Indonesie haast niet voorkomt. Indonesiers willen met elkaar samenleven. En dit gaat in nederlandse ogen ver.
Dir zeer grote verschil tussen beide culturen fascineert mij steeds weer.

Ik zit in de avond graag alleen op mijn terras, te lezen, of TV te kijken op mijn tablet. Ik vermaak mij dan prima. Maar de buurtbewoners roepen, als ze mij alleen zien zitten, “kasian papa sendiri” (zielig voor papa alleen). En dat terwijl ik het prima naar mij  zin heb. Dit kan er bij de buurtbewoners niet in.
Eenmaal per maand wil ik een weekeinde naar de stad Jember, om de grote stad weer te voelen, rond te kijken en boodschappen te doen. Ik vind het prettig om dan even op mijzelf te zijn. Groot onbegrip bij de buurtbewoners; ik alleen in Jember ? Kasian papa.
Zo nu en dan ga ik alleen op de brommer naar de Puskesmas (gezondheidscentrum van de desa) om mijn bloeddruk te laten meten. Het is 2 kilometer en een mooie rit op de brommer. Als ik later op de dag vertel, dat ik bij de Puskesmas ben geweest, is de eerste vraag van de buurtgenoten: “wie is er allemaal meegegaan ?” Verbazing, als men hoort, dat ik er alleen ben geweest. Nu is doktersbezoek bij uitstek een gelegenheid, waarbij de patient vergezeld wordt door familie-leden. Zelfs de dokter vraagt aan mij, wie er mee is gekomen. Verbazing ook bij hem, als ik zeg, dat ik alleen gekomen ben.
Ik kan overdag rustig bij de buren aankloppen voor een praatje; rond etenstijd zal men mij een bord eten aanreiken.
Heb ik geen eten in huis, dan kan ik ook naar de buren gaan voor een bord eten.
De mannen in het Cafe (ik schreef er al eerder over) mopperen al, als ik maar 1x op een dag in het Cafe ben geweest.

Zoveel mogelijk bij en met elkaar is het devies in de desa. Inmiddels is men er in de buurt er wel aan gewend, dat ik regelmatig even alleen zijn geen probleem vind.
Is men bij elkaar, dan is met elkaar praten geen “must”. Het is al goed, dat je bij elkaar bent, en niet alleen.
Inmiddels vind ik deze manier van samenleven plezierig. Je bent niet alleen, je hoeft niet een gesprek te beginnen, maar je bent met anderen, daar gaat het om.
Vereenzaming komt hier niet voor. Ik heb erg te doen met de vele ouderen in Nederland, die de hele dag alleen moeten doorbrengen, en (vrijwel) geen contacten hebben. Vereenzaming onder ouderen is een probleem in Nederland. Onbekend hier in de desa.
Ook de scheiding tussen jongeren en oude mensen komt hier niet voor. Hoe ouder, hoe meer respect van de jongeren. Ik kan bijvoorbeeld altijd een beroep doen op jongeren, als ik ergens naar toe moet en mijn brommer het niet doet.
Als oudere kan  ik rustig aanschuiven in een warung, waar alleen jongeren zijn; al snel zijn we in gesprek met elkaar.
Ik schreef bij “Etiquette en Omgangsvormen” al, dat het belangrijk is, om vriendelijk en prettig in de omgang te zijn.
Geen geklaag, gezeur, geen verhalen over frustraties en wat tegenviel en meer. Het “ego” moet naar de achtergond, speelt geen rol. Het gaat niet om je ego, maar om het plezierig bij elkaar zijn. Voor de altijd kritische nederlander zal dit niet makkelik zijn. Javanen zeuren en klagen nooit.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: