Pubers – geen probleemgroep


Gisteren had ik de gelegenheid om met enkele oudere mannen (vaders) te praten over opvoeding van kinderen. Zoals bekend, is de puber-leeftijd in Nederland een lastige leeftijd. Regelmatig conflicten met ouders, de jongere zoekt zijn weg naar volwassenheid mede door middel van confrontaties. Het “ego” van de puber wil zich ontwikkelen, en dat is voor de omgeving vaak niet makkelijk.
Hier bestaat geen moeilijke puber-leeftijd. Conflicten met ouders komen zelden voor. Opstandig gedrag jegens de ouders, vergeet het hier, komt niet voor. Ik heb het al meermalen geschreven, de jongeren hier zijn buitengewoon plezierig, behulpzaam en beleefd naar ouderen en de ouders.
Hoe kan dat toch ?
De vaders hebben mij duidelijk gemaakt, dat kinderen, van baby af aan, wordt geleerd om de ouders, en ouderen te “hormat” (respecteren). Op de scholen wordt dit eveneens geleerd. De meeste kinderen gaan na schooltijd naar een Pondok Pesantren (religieuze school), waar onder meer de Koran wordt bestudeerd en aandacht wordt besteed aan “goed” gedrag. Het respecteren van de ouders is een belangrijk item binnen de Indonesische Islam.
De Adat tenslotte waakt onder meer over de goede houding van de jongeren. Die Adat is er al eeuwen, en is erg moeilijk te veranderen, de mensen willen dat ook niet.
Dus van verschillende kanten wordt kinderen bijgebracht, dat zij de ouders (en ouderen) moeten respecteren.
Een ander aspect is, dat in het Westen het “ego” helemaal voorop staat. Het ego moet zich ontwikkelen; “ik wil mij ontplooien”, “ik zeg, wat ik wil”, “ik moet mijzelf kunnen zijn”, “je moet assertief zijn”; U kent de uitdrukkingen wel.
Het Oosten (zeg maar heel Zuid-Oost Azie) is geen ego-maatschappij. Hier gaat het om de gemeenschap. Het ego is ondergeschikt aan de gemeenschap. Dit betekent onder meer, dat begrippen als “ambitie”, “verder willen in het leven”, “er iets van maken” en zo, hier weinig betekenis hebben. Je gedraagt je in lijn met de gemeenschap; het verstoren van de rust in de gemeenschap (op welke manier dan ook) is kwalijk; grote kans, dat je de dorpelingen tegen je krijgt.
Een enkele keer gebeurt er iets, waarvan ik denk “dat pik ik niet” of “ik laat niet met me sollen”. Maar, hiernaar handelen is volstrekt not-done. Ik haal dan meer gedoe over me heen, dan wanneer ik het maar rustig laat begaan. Naarmate ik langer in de desa woon, gaat het me makkelijker af. Maar soms…
Het leven komt, zoals het komt, Allah bestuurt het leven.

Pesantren

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: