Pubers (nov. 2014)


De puberleeftijd is vaak een lastige leeftijd in Nederland, zowel voor de pubers zelf, als voor hun omgeving. Pubers willen hun eigen weg zoeken, zich losmaken uit het ouderlijk milieu. Zoeken hun eigen identiteit. Vaak met ruzies of onenigheid.
In mijn desa kent men geen pubers, of jongeren met een lastige leeftijd.
Ik heb al eerder verteld, hoe kinderen hier worden opgevoed. Zeer vrij, vrijwel niets wordt hen verboden of in de weg gelegd. Mijn buurjongetje van 3,5 jaar snijdt met een klewang de manggo in stukjes. Een buurmeisje even verderop van 5 bereidt zelf haar pakje mie. Wel kijken de ouders vanuit een ooghoek toe, maar verbieden is er niet bij.
Kinderen gaan pas slapen, als ze moe zijn. Bedtijd kent men hier niet. Etenstijd ook niet. Moeders lopen kleine kinderen met een bord eten achterna.
Er wordt geen dwang op kinderen uitgeoefend. Ook zijn er vrijwel geen verplichtingen, die kinderen hebben. Kinderen moeten het zo plezierig mogelijk hebben. “Daar ben jij nog te jong voor” hoor je ouders hier niet zeggen.
Wat kinderen wel wordt geleerd van jongsaf is, om ouders te respecteren, en oudere mensen (en leerkrachten).
Een duidelijke scheiding tussen de kinderwereld en de volwassenwereld is er niet. Kinderen zijn eigenlijk al jong-volwassenen. Heel subtiel wordt het gedrag van kinderen wat bijgeschaafd.
Er is dan ook geen overgang van de kinderwereld naar de volwassen wereld. Jeugdigen hoeven zich ook niet te ontworstelen aan het ouderlijk milieu. Daar komt nog bij, dat het respecteren van ouders heel erg belangrijk is. Dit is een verplichting, die uit de Koran komt. Jongeren, die zich verzetten tegen de ouders, daar heb ik hier niet van gehoord.
De Javaanse cultuur is er een van harmonie. Het “ego” is ondergeschikt aan de algehele sfeer. Je valt mensen niet lastig, je geeft, op welke wijze dan ook, geen aanstoot.
Dit gebrek aan een geprononceeerd “ego”, maakt dat mensen bijvoorbeeld niet ambitieus zijn zoals in Nederland. Men slikt veel van gezagsdragers, waar, naar mijn mening, (krachtige) actie volstrekt gerechtvaardigd zou zijn.
Een van de grote verschillen tussen de nederlandse en de javaanse cultuur is de plaats van het “ego”. In Nederland zeer prominent aanwezig: “ik zeg, wat ik wil, ik doe, wat ik wil, voor anderen misschien niet leuk, maar dat is mijn probleem niet, ik wil kost wat kost mijzelf zijn”.
Op Java geen botsende ego’s, wel rekening houden met anderen, geen aanstoot geven. “Zoals ik mij gedraag, ligt in de lijn van de Adat”.
De eerste tijd, dat ik in de desa woonde, heb ik vaak tenenkrommend de opvoeding hier aangezien. Maar: zoals ik al eerder schreef, het resultaat van deze opvoeding is wel een jeugd, zoals ik die eigenlijk nergens heb gezien. Uitermate behulpzaam, vriendelijk, geen grote mond. Gewoon zeer plezierig.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Omgangsvormen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: