Bijpraten (14 july 2014)


Inmiddels zit meer dan de helft van de Ramadan erop. Het vasten is in het geheel geen gespreksonderwerp, in de zin, dat er wordt gemopperd of geklaagd over honger of verminderde kracht of energie. Het leven is als altijd, alleen in een ietsje lager tempo. Het oogsten van de sawah’s is in volle gang.
Zelf maak ik rond het middaguur wel een bescheiden, doch gezonde maaltijd klaar. Erg ongemakkelijk om te doen, want je weet, dat de anderen dat niet mogen of willen. Is de maaltijd klaar, dan ga ik snel naar mijn kamer om daar te eten. Het gordijn deels dicht. De mensen hier hebben er begrip voor, dat ik rond het middaguur wat eet.
Tweede helft van de middag, rond een uur of 4, verzameld de mannelijke jeugd zich in groepjes langs de straten. Er zijn veel brommers op de weg, overal groepjes jongens. Ze wachten gezamenlijk “magrib” af, het vierde gebed rond 17.30 uur. Dan mag er weer gegeten worden.
Ik blijf het opmerkelijk vinden, dat er van de jeugd hier (15 – 20 jaar) niets vervelends uitgaat. Ze zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam, en graag in voor een praatje. De politie heeft er geen enkele omkijk naar en is dan ook nergens te bekennen.
De mannen- en de vrouwenwereld zijn hier duidelijk gescheiden. Zowel in de moskee, als bij bezoek of andere gelegenheden, zitten mannen en vrouwen apart. Ook de huishoudelijke taakverdeling is gescheiden, er zijn vrouwen- en mannentaken. Ook in het boeddhistische Thailand heb ik dat zo gezien.
Toch zie ik wel veel jongens met een meisje achterop de brommer. Ik denk, dat de jongeren hier wat makkelijker mee omgaan. Maar publieke blijken van genegenheid (kussen, armen om elkaar) zijn er niet, hooogstens wordt een hand vastgehouden. Aan de andere kant, als ze eenmaal getrouwd zijn, dan is het weer de mannen- en de vrouwenwereld. De gehuwde man is hier formeel hoofd van het gezin. Hij vertegenwoordigt het gezin bij “selamatans” (gezamenlijke maaltijd naar aanleiding van iets belangijks, zoals geboorte, of een religieuze dag). Een selamatan is een mannen-aangelegenheid. Bij vertrek naar huis krijgen de mannen wel een doos mee, met de maaltijd voor de achterblijvers thuis.
De jeugd leeft hier, zolang ze niet getrouwd zijn, vrij onbekommerd. Ouders geven de kinderen vaak geld als ze geen werk hebben bijvoorbeeld. Echte verantwoordelijkheden hebben ze nog niet. Dat velen op de portemonnaie van de ouders leven, zal zich later terugbetalen, als de ouders eenmaal oud worden. Dan is het de beurt van de kinderen om voor de ouders te zorgen.

Ondertussen is het nu volop het koude seizoen. Overdag niet warmer dan 28 – 30 C. In de avond daalt het kwik naar 22 – 23 C. Zelfs ik heb het dan erg fris, terwijl deze temperatuur in Nederland voor een heerlijke avond zorgt. In de loop van de middag bewolking, half tot zwaar bewolkt, mmaar geen regen van betekenis.
El Nino zou van zich laten horen dit jaar, maar tot nog toe merken we er niets van.

Overal langs de weg, tweede helft van de middag, dit soort groepjes jongeren.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: